statushouders weten vaak niet hoe simpele zaken werken

„Hoe moet dat eigenlijk, een zorgverzekering aanvragen?”, vroeg een statushouder aan Robert Granpré Molière, begeleider bij Vluchtelingenwerk. Er zat duidelijk een gat tussen de informatie die statushouders in azc’s krijgen en de kennis die ze nodig hebben om hun nieuwe leven in Nederland op te starten, constateert hij.

Granpré Molière was ondernemer toen hij na een oproep als budgetcoach en later als maatschappelijk begeleider bij Vluchtelingenwerk in aanraking kwam met de kenniskloof van statushouders.

„Ze doen al heel veel in de opvanglocaties tijdens de voorinburgering van asielzoekers en statushouders”, verzekert hij. „Maar we leren die groep niet hoe ze het zelf moeten doen.”

„Ik wilde vanuit mijn achtergrond graag duidelijkheid verschaffen, bijvoorbeeld over het afsluiten van een zorgverzekering.”

„Veel statushouders komen uit landen waar zo’n stelsel met zorgverzekeringen helemaal niet bestaat. Hoe weet je dan welke verzekering je moet afsluiten, wat het eigen risico betekent en hoe je een vergelijkingssite gebruikt?”

Maar ook: „Je krijgt als jonge statushouder een uitnodigingsbrief voor een huisbezichtiging. Maar waar moet je dan op letten en wat zijn je rechten en plichten? Een grote scheur in de muur moet de verhuurder repareren, maar voor kleine haarscheurtjes ben je echt zelf verantwoordelijk.”

Te grote verwachtingen bij nieuwe Nederlanders over hun nieuwe woning of leven kunnen zo sneller worden ontzenuwd.

„Er komt ontzettend veel op ze af waar ze rekening mee moeten houden als ze hier opnieuw mogen beginnen. Daarbij kunnen we ze helpen”, zegt Granpré Molière.

„Maar het moet wel van twee kanten komen. Zij hebben ook de verantwoordelijkheid om zelf op onderzoek uit te gaan hoe iets werkt, waar ze iets kunnen regelen of een taalcursus kunnen volgen.”

Straks ook in het Arabisch

Reden voor de inwoner van Best om een lijvig lesboek en naslagwerk te maken: Op weg naar zelfredzaamheid. Nu nog alleen in het Nederlands, maar een Arabische versie en een in het Tigrinya, een taal die wordt gesproken in Eritrea en Ethiopië, zijn onderweg.

In het boek worden in diverse thematische hoofdstukken al die onderdelen van het zelfstandig leven in Nederland uitgelegd. Het bevat handzame stappenplannen, foto’s en afbeeldingen én QR-codes naar al bestaande, maar nog verhelderende filmpjes.

Stichting Ik Wil in Eindhoven gaat in 2026 met het boek en de bijbehorende workshop van start met statushouders die hier al enkele jaren wonen. Ook Nidos, de voogdij- en opvangorganisatie voor alleenstaande minderjarige vreemdelingen (amv’s), heeft interesse getoond, zegt Granpré Molière.

„Eigenlijk zou iedere gemeente en ook het Centraal Orgaan opvang Asielzoekers (COA) ermee aan de slag moeten. Dat zou zoveel schelen bij het opstarten van nieuwe levens en de hulpverlening achteraf.”